Het valt me op dat er de laatste tijd nogal veel negatieve aandacht is voor online games. Wat ik als eerste kwijt wil is dat ik het vreemd vind dat de pers Second Life meer aandacht geeft dan Warcraft. Warcraft heeft iets van 8 miljoen spelers, Second Life zegt er 1 miljoen te hebben maar daarvan is maar een heel klein gedeelte regelmatig actief.
Maar goed, het kwalijkste vind ik dat er geen gelegenheid voorbij gaat zonder dat er op “de gevaren” gewezen wordt. Mensen raken er verslaafd aan, vergeten de echte wereld om hen heen en nog meer van dat soort argumenten. Pure stemmingmakerij, ze (de pers) hebben weer een hot item, kijkcijfers verzekerd. Iedereen roept oeh en ah, waar moet dat heen en over 6 maanden hebben we het weer ergens anders over. En we hebben ineens overal experts zitten. Niet mensen die het spel echt gespeeld hebben maar ooit een schriftelijke cursus boerenpsychologie gevolgd hebben. Ik word daar doodmoe van.
Natuurlijk zullen er mensen aan verslaafd zijn, in die zin dat ze er zo in opgaan dat het ten koste gaat van andere dingen. Maar de suggestie dat het bij online games (of games in het algemeen) erger is dan bij andere dingen gaat me te ver. Noem een activiteit en je kan er verslaafd aan raken. Dat geldt voor drugs, roken, gokken maar ook voor minder voor de hand liggende dingen als sporten, afvallen, eten enz. Er zullen altijd mensen zijn die doorslaan naar de verkeerde kant. Dat zegt meer over die mensen dan over de activiteit.
Verder blijkt dat met elke nieuwe vorm van vermaak dit soort verhalen opduiken. Dat is gebeurd met tv kijken maar nu kijkt niemand er meer van op dat iemand 4 uur per dag tv kijkt, dat is 28 uur in de week. Maar als ik het lef heb om 28 uur per week Warcraft te spelen, ben ik ineens verkeerd bezig? Dat diezelfde 28 uur Warcraft ten koste gaan van 28 uur tv kijken gaat iedereen gemakshalve maar aan voorbij.
Dit terwijl tv kijken een volledig passieve bezigheid is terwijl je met een spel als Warcraft actief bezig bent, sterker nog, je bent sociaal bezig, je ontmoet andere mensen, je praat er mee, soms heb je zelfs ruzie, je maakt vrienden enz. Je beinvloedt mensen, geeft ze een goed gevoel of soms een slecht. Maar je bent sociaal. Ik weet wat objectief gezien de meest waardevolle bezigheid is…..
Dan het argument dat sociale activiteiten in een online game minder waardevol zijn dan in de echte wereld. Ik weet niet wie dat verzonnen heeft maar voor mij is het grote onzin. Als ik in het weekend naar een kroeg ga, daar een paar biertjes neem en wat gesprekken voer ben ik beter bezig dan dan ik hetzelfde gesprek achter mijn computer voer? Kom op zeg!
En het feit dat iemand zich anders voor doet dan hij in het echte leven is, wat is daar mis mee? Ik ben op mijn werk ook anders dan thuis. En iedereen heeft een masker voor, het masker is welliswaar afhankelijk van de situatie maar het blijft een masker. Vaak wordt er dan het beeld van de contactgestoorde man/vrouw bij gehaald die minder problemen heeft om online contacten te leggen dan in het werkelijke leven. Naar mijn idee zegt dat meer over onze maatschappij die mensen het gevoel geeft minder gewenst te zijn als ze afwijken van de norm dan over het feit of het wel of niet een probleem is dat deze mensen wel contact leggen in een virtuele wereld. Ik ben blij voor die mensen dat ze in ieder geval nog een andere manier hebben gevonden om wel sociaal bezig te zijn. Het is naar mijn idee een foute veronderstelling dat ze zonder online game ineens hulp zouden zoeken. Als dat al nodig is.
Samenvattend: heren van de pers, ga lekker naar het volgende onderwerp wat jullie kunnen misbruiken om kijkcijfers te krijgen. En laat de zogenaamde experts op een andere manier hun gevoel van eigenwaarde opschroeven.
Ik speel World of Warcraft, best veel, zonder meer. Maar ik functioneer nog steeds, verwaarloos mijn werk niet, ben nog steeds te vinden op verjaardagen van vrienden en familie, ga geregeld naar de film, theater en popconcerten. Ik luister naar muziek, lees veel en doe daarnaast nog veel meer andere dingen. En zo zijn er nog 7.999.000 mensen die Warcraft spelen zoals ik het doe. En de 1000 die er anders mee omgaan, waren anders wel op een andere manier ontspoord.
Of zal ik ineens op al die miljarden tv verslaafden gaan afgeven die al chips etend en bierdrinkend iedere keer weer gaan bellen als de één of andere idioot in een dertien uit een dozijn showprogramma er om vraagt? En daarna al zappend zich vergapen aan alle problemen waar bekende nederlanders mee te maken hebben? Dit is mijn beeld van de gemiddelde tv-kijker. Lekker generaliserend en met opzet zwaar overdreven. Maar ik hou deze mening voor me, ik ga er niet mee naar rondom 10 om er een smeuig verhaal van te maken.
Een zelfde beeld is ook makkelijk te maken over de jeugd waar het mis mee gaat, misstanden bij die en die organisatie, enz. enz. Maar ik doe het niet en gelukkig doen de meeste anderen het ook niet.
Waarom niet? Simpel, het is niet waar……
