Online games verslavend?

Het valt me op dat er de laatste tijd nogal veel negatieve aandacht is voor online games. Wat ik als eerste kwijt wil is dat ik het vreemd vind dat de pers Second Life meer aandacht geeft dan Warcraft. Warcraft heeft iets van 8 miljoen spelers, Second Life zegt er 1 miljoen te hebben maar daarvan is maar een heel klein gedeelte regelmatig actief.

Maar goed, het kwalijkste vind ik dat er geen gelegenheid voorbij gaat zonder dat er op “de gevaren” gewezen wordt. Mensen raken er verslaafd aan, vergeten de echte wereld om hen heen en nog meer van dat soort argumenten. Pure stemmingmakerij, ze (de pers) hebben weer een hot item, kijkcijfers verzekerd. Iedereen roept oeh en ah, waar moet dat heen en over 6 maanden hebben we het weer ergens anders over. En we hebben ineens overal experts zitten. Niet mensen die het spel echt gespeeld hebben maar ooit een schriftelijke cursus boerenpsychologie gevolgd hebben. Ik word daar doodmoe van.

Natuurlijk zullen er mensen aan verslaafd zijn, in die zin dat ze er zo in opgaan dat het ten koste gaat van andere dingen. Maar de suggestie dat het bij online games (of games in het algemeen) erger is dan bij andere dingen gaat me te ver. Noem een activiteit en je kan er verslaafd aan raken. Dat geldt voor drugs, roken, gokken maar ook voor minder voor de hand liggende dingen als sporten, afvallen, eten enz. Er zullen altijd mensen zijn die doorslaan naar de verkeerde kant. Dat zegt meer over die mensen dan over de activiteit.

Verder blijkt dat met elke nieuwe vorm van vermaak dit soort verhalen opduiken. Dat is gebeurd met tv kijken maar nu kijkt niemand er meer van op dat iemand 4 uur per dag tv kijkt, dat is 28 uur in de week. Maar als ik het lef heb om 28 uur per week Warcraft te spelen, ben ik ineens verkeerd bezig? Dat diezelfde 28 uur Warcraft ten koste gaan van 28 uur tv kijken gaat iedereen gemakshalve maar aan voorbij.
Dit terwijl tv kijken een volledig passieve bezigheid is terwijl je met een spel als Warcraft actief bezig bent, sterker nog, je bent sociaal bezig, je ontmoet andere mensen, je praat er mee, soms heb je zelfs ruzie, je maakt vrienden enz. Je beinvloedt mensen, geeft ze een goed gevoel of soms een slecht. Maar je bent sociaal. Ik weet wat objectief gezien de meest waardevolle bezigheid is…..

Dan het argument dat sociale activiteiten in een online game minder waardevol zijn dan in de echte wereld. Ik weet niet wie dat verzonnen heeft maar voor mij is het grote onzin. Als ik in het weekend naar een kroeg ga, daar een paar biertjes neem en wat gesprekken voer ben ik beter bezig dan dan ik hetzelfde gesprek achter mijn computer voer? Kom op zeg!
En het feit dat iemand zich anders voor doet dan hij in het echte leven is, wat is daar mis mee? Ik ben op mijn werk ook anders dan thuis. En iedereen heeft een masker voor, het masker is welliswaar afhankelijk van de situatie maar het blijft een masker. Vaak wordt er dan het beeld van de contactgestoorde man/vrouw bij gehaald die minder problemen heeft om online contacten te leggen dan in het werkelijke leven. Naar mijn idee zegt dat meer over onze maatschappij die mensen het gevoel geeft minder gewenst te zijn als ze afwijken van de norm dan over het feit of het wel of niet een probleem is dat deze mensen wel contact leggen in een virtuele wereld. Ik ben blij voor die mensen dat ze in ieder geval nog een andere manier hebben gevonden om wel sociaal bezig te zijn. Het is naar mijn idee een foute veronderstelling dat ze zonder online game ineens hulp zouden zoeken. Als dat al nodig is.

Samenvattend: heren van de pers, ga lekker naar het volgende onderwerp wat jullie kunnen misbruiken om kijkcijfers te krijgen. En laat de zogenaamde experts op een andere manier hun gevoel van eigenwaarde opschroeven.

Ik speel World of Warcraft, best veel, zonder meer. Maar ik functioneer nog steeds, verwaarloos mijn werk niet, ben nog steeds te vinden op verjaardagen van vrienden en familie, ga geregeld naar de film, theater en popconcerten. Ik luister naar muziek, lees veel en doe daarnaast nog veel meer andere dingen. En zo zijn er nog 7.999.000 mensen die Warcraft spelen zoals ik het doe. En de 1000 die er anders mee omgaan, waren anders wel op een andere manier ontspoord.

Of zal ik ineens op al die miljarden tv verslaafden gaan afgeven die al chips etend en bierdrinkend iedere keer weer gaan bellen als de één of andere idioot in een dertien uit een dozijn showprogramma er om vraagt? En daarna al zappend zich vergapen aan alle problemen waar bekende nederlanders mee te maken hebben? Dit is mijn beeld van de gemiddelde tv-kijker. Lekker generaliserend en met opzet zwaar overdreven. Maar ik hou deze mening voor me, ik ga er niet mee naar rondom 10 om er een smeuig verhaal van te maken.
Een zelfde beeld is ook makkelijk te maken over de jeugd waar het mis mee gaat, misstanden bij die en die organisatie, enz. enz. Maar ik doe het niet en gelukkig doen de meeste anderen het ook niet.
Waarom niet? Simpel, het is niet waar……

Warcraft

Ik speel binnenkort al weer 2 jaar World of Warcraft. En dat is uniek, ik heb best een hoop spellen en de meeste kunnen toch niet langer dan een maand boeien. De enige die mijn aandacht langer konden vasthouden zijn Diablo 2 en Neverwinter Nights deel 1.

Je gaat je dan afvragen wat het boeiende is aan Warcraft. Daarvoor moet ik eerst uitleggen wat voor speler ik ben. Ik noem mezelf een casual hardcore speler, daarmee bedoel ik dat ik er net zo veel uren in steek als een hardcore speler maar die tijd erg verdeel over allerlei karakters. Ik heb de gespeelde uren in 2005 per karakter opgeteld en kwam op meer uren uit dan ik gewerkt had dat jaar. En ik werk fulltime (34 uur per week). Daar schrok ik overigens wel van, had niet verwacht dat het zo veel zou zijn. Toch was mijn eerste karakter op level 60 pas in november een feit, na 8 maanden spelen. Ik moet er dan wel bij vertellen dat ik er een maand of 4-5 over gedaan heb om er achter te komen dat ik een pvp server niets vind. Ik ben toen op een rp server gaan spelen en dat was meer mijn ding. Maar ook hier heb ik alle classes inmiddels vertegenwoordigd : een 65 priest, 60 warrior, 50 hunter, 48 warlock, 45 mage, 40 paladin, 27 shaman, 20 druid en een 12 rogue. De laatste vind ik minder leuk, ik hou niet zo van dat gesluip. Daarnaast ook alle classes aan de horde kant vertegenwoordigd, alleen zijn die allemaal een stuk lager, hier is een 32 hunter het hoogst.

Maar goed, dat is dus wat ik bedoel met casual hardcore.

Terugkomend op dat wat mij boeit aan warcraft…. Het is vooral het levende aan warcraft. Natuurlijk staan de npc’s bijna altijd op dezelfde plaats. Maar de spelers zelf maken er een levende wereld van. Een programmeur kan allerlei dingen proberen om dit na te bootsen maar dat gaat in de nabije toekomst echt niet lukken. Mensen blijven je verrassen. Natuurlijk is het ook het contact met anderen, de guild die ik ooit zelf heb opgericht met een aantal vrienden (maar waar ik inmiddels geen GM meer ben) enz.
Maar het feit dat mensen regelmatig dingen doen die je totaal niet verwacht, positief of negatief, dat is wat Warcraft tot een levende wereld maakt.

Even voorstellen

Ik zal me hier allereerst even voorstellen….

Mijn naam is Aad, 48 jaar, getrouwd, 3 volwassen kinderen en ik ben helemaal gek van alles wat met computers te maken heeft.
Deze gekte is begonnen in 1978, mijn vader had een Kim-1 gekocht en ik vond dat ding prachtig.
Al gauw volgde een Superboard, daarna een Dai en een Tandy Trs 80.
Inmiddels was ik getrouwd en moest er dus ook thuis een computer komen. De eerste was een Nascom 1, daarna een zelfbouw LNW 80 (trs 80 kloon), een Vic 20, Commodore 64 en daarna volgde de eerste pc. Een XT machine, Vendex Headstart. Natuurlijk daarna vele andere pc’s, te veel om op te noemen.
In al die tijd was ik overal in geinteresseerd. Op de pc in het begin vooral programmeren, in het begin gw-basic, daarna quickbasic, gevolgd door diverse turbo pascal versies en als laatste alle Delphi versies t/m Delphi 5.
In de loop van de tijd begon ik spellen op de pc ook steeds leuker te vinden. Ik ontwikkelde een voorkeur voor RPG’s en racespellen.

Een paar jaar geleden zag ik bij mijn zoon Gran Turismo 3 op de Playstation 2.
Ik was gelijk verkocht, heb toen dus ook een ps2 gekocht. Eenmaal met dat virus besmet begon het al gauw uit de hand te lopen en ben consoles gaan verzamelen. Ik heb er inmiddels meer dan 20, van een oude Atari 2600 tot de laatste Xbox 360. En meer dan 800 spellen.

De laatste 2 jaar voornamelijk met World of Warcraft bezig geweest. Mijn eerste online RPG als je Diablo even niet meetelt.

Momenteel ook weer bezig met Linux.

Ik zal proberen hier regelmatig bij te houden wat mij interesseert, als iemand dat leuk genoeg vindt om te lezen, des te beter